verfplant / eetbare plant veldzuring - Rumex acetone -

Schrijf de eerste review van dit product

€ 2,50

Availability: In voorraad

OF

Snel overzicht

Verfkleur: rood/roze tinten
Verfplant. De wortels geven een goede rode kleur om stof of wol mee te verven. 


Zaaimethode
Zaaien: april-juli, afdekken met dun laagje grond. Optimale kiemtemperatuur 20° C. Dek het zaaisel af met (vlies)doek om uitdroging te voorkomen. Een deel zal snel kiemen, er kunnen trage nakomers voorkomen.


Veldzuring is de meest gebruikte en meest voorkomende zuring. De planten zijn meerjarig, 50-100 cm hoog, met pijlvormig blad en rode tot roze bloeitrossen. Dat deze gewone wilde soort lastig verkrijgbaar is, verbaast me, daarom telen we het zaad maar zelf, want deze zuring heeft goede papieren wat betreft historie en eetbaarheid. Al eeuwenlang eten de inwoners van de Lage Landen de bladeren van deze zure plant, vooral het jonge blad is heerlijk door salades of in hutspot met krenten en rozijnen (de zgn. zuringpap). Ook in "Paling in het groen" wordt zuring verwerkt. Tenslotte leveren de wortels een goede rode kleur om stof mee te verven, een goede verfplant dus.

Recepten
Hoewel veldzuring (Rumex acetosa) in Europa algemeen in het wild voorkomt, blijkt deze groente in onze tuinen stilaan een nobele onbekende te worden. Wat vroeger langs wegbermen en weilanden geplukt werd, is nu bijna uit het oog en uit het hart verdwenen. Uitlaatgassen en bestrijdingsmiddelen zijn de boosdoeners geweest. En wilde soorten overplanten in de eigen tuin heeft weinig zin, omdat ze wat weinig blad aanmaken en eerder doorschieten dan de gekweekte rassen. Zuring? horen we u zeggen. In oude boeken uit de 13de en 15de eeuw wordt de plant 'Surckel' genoemd. 'Aha, zurkel!'. Even de dikke Van Dale erbij genomen onder het trefwoord 'zurkel'. Wat lezen we? 'Klaverzuring (Oxalis), met name de witte synoniem zure klaver, zuringklaver; - ( gewestelijk) ook voor sommige soorten van zuring met name voor de veldzuring en de schapenzuring'. Het is de laatste omschrijving die ik bedoel. Die vaste plant wordt vaak ook als eenjarige plant geteeld voor het jonge blad. De kleinere, jonge blaadjes zijn malser en minder bitter. De teelt van veldzuring vinden we nog ten zuiden van Gent en te zuid-oosten van Parijs. In Frankrijk hoort bijvoorbeeld zuringsoep nog altijd thuis in de haute cuisine. De plant bevat veel vitamine C, is bloedzuiverend en wekt de eetlust op. Veldzuring behoort net als rabarber tot de familie van de duizendknopigen. Het is een overblijvende plant. We kunnen het gewas dus wel enkele jaren aanhouden. Veldzuring groeit op alle gronden, maar kent een kleinere bladproductie en schiet eerder door op armoedige - droge gronden. Goed verteerde stalmest of compost volstaat in het voorjaar als bemesting. Halfweg de zomer bemesten we een keertje bij.


 



 



veldzuring-verfplant-eetbare-plant-veldzuring-Rumex-acetone

Dubbelklik op de afbeelding voor groot formaat

Uitzoomen
Inzoomen

Meer afbeeldingen

Details

Verfkleur: rood/roze tinten
Verfplant. De wortels geven een goede rode kleur om stof of wol mee te verven. 

Zaaimethode
Zaaien: april-juli, afdekken met dun laagje grond. Optimale kiemtemperatuur 20° C. Dek het zaaisel af met (vlies)doek om uitdroging te voorkomen. Een deel zal snel kiemen, er kunnen trage nakomers voorkomen.

Veldzuring is de meest gebruikte en meest voorkomende zuring. De planten zijn meerjarig, 50-100 cm hoog, met pijlvormig blad en rode tot roze bloeitrossen. Dat deze gewone wilde soort lastig verkrijgbaar is, verbaast me, daarom telen we het zaad maar zelf, want deze zuring heeft goede papieren wat betreft historie en eetbaarheid. Al eeuwenlang eten de inwoners van de Lage Landen de bladeren van deze zure plant, vooral het jonge blad is heerlijk door salades of in hutspot met krenten en rozijnen (de zgn. zuringpap). Ook in "Paling in het groen" wordt zuring verwerkt. Tenslotte leveren de wortels een goede rode kleur om stof mee te verven, een goede verfplant dus.

Recepten
Hoewel veldzuring (Rumex acetosa) in Europa algemeen in het wild voorkomt, blijkt deze groente in onze tuinen stilaan een nobele onbekende te worden. Wat vroeger langs wegbermen en weilanden geplukt werd, is nu bijna uit het oog en uit het hart verdwenen. Uitlaatgassen en bestrijdingsmiddelen zijn de boosdoeners geweest. En wilde soorten overplanten in de eigen tuin heeft weinig zin, omdat ze wat weinig blad aanmaken en eerder doorschieten dan de gekweekte rassen. Zuring? horen we u zeggen. In oude boeken uit de 13de en 15de eeuw wordt de plant 'Surckel' genoemd. 'Aha, zurkel!'. Even de dikke Van Dale erbij genomen onder het trefwoord 'zurkel'. Wat lezen we? 'Klaverzuring (Oxalis), met name de witte synoniem zure klaver, zuringklaver; - ( gewestelijk) ook voor sommige soorten van zuring met name voor de veldzuring en de schapenzuring'. Het is de laatste omschrijving die ik bedoel. Die vaste plant wordt vaak ook als eenjarige plant geteeld voor het jonge blad. De kleinere, jonge blaadjes zijn malser en minder bitter. De teelt van veldzuring vinden we nog ten zuiden van Gent en te zuid-oosten van Parijs. In Frankrijk hoort bijvoorbeeld zuringsoep nog altijd thuis in de haute cuisine. De plant bevat veel vitamine C, is bloedzuiverend en wekt de eetlust op. Veldzuring behoort net als rabarber tot de familie van de duizendknopigen. Het is een overblijvende plant. We kunnen het gewas dus wel enkele jaren aanhouden. Veldzuring groeit op alle gronden, maar kent een kleinere bladproductie en schiet eerder door op armoedige - droge gronden. Goed verteerde stalmest of compost volstaat in het voorjaar als bemesting. Halfweg de zomer bemesten we een keertje bij.

 

 

Extra informatie

Cost Nee

Eigen tags

Gebruik spaties om tags te scheiden. Gebruik enkele aanhalingstekens (‘) voor woordgroepen.